در سیستم های انتقال نیرو دنده ها و یاتاقان های مختلفی به کار رفته است که نیاز های روانکاری متفاوت در شرایط مختلف را دارند. انتخاب روانکار مناسب مستلزم بررسی دقیق مشخصات فیزیکی وشیمیایی روغن و شرایط کار دستگاه ها در تطبیق با شرایط محیط کاراست.
انجمن نفت آمریکا APl دسته بندی ذیل را برای روانکار ها سیستم های انتقال نیرو و محور ها با مشخصات ویژه معرفی کرده است.
۳- روغن های صنعتی ۳- الف- طبقه بندی روغن های صنعتی بر اساس گرانروی این طبقه بندی بیشتر بر اساس طبقه بندی درجه های گرانروی lSO انجام میشود که در واقع گرانروی روغن در ۴۰ درجه سانتی گراد با تغییرات مجاز ۱۰ درصد میباشد. درجه گرانروی lSO روغن های صنعتی که مقایسه آن با سایر درجه بندی های گرانروی در صفحه بعد به طور کامل توضیح داده شده است به صورت تقریبی نشان دهنده میانگین تغییرات مجاز گرانروی روغن بر حسب سانتی استوک {cSt} در ۴۰ درجه سانتی گراد است .
۳- ب- طبقه بندی سطوح کیفیت روغن های صنعتی به علت تنوع بسیار زیاد در موارد مصرف و سطوح کیفیت روغن های صنعتی ذکر استانداردهای آنها در اینجا امکان پذیر نیست و در مورد هر روغن خاص به طور جداگانه شرح داده شده است . بسیاری از استاندارد های روغن های صنعتی توسط سازندگان معتبر دستگاه های صنعتی تدوین شده است و مورد قبول عموم نیز قرار گرفته اند.
گریس انجمن ملی گریس های روانکار {NLGl} گریس را این گونه تعریف کرده است گریس یک محصول نیمه مایع تا جامد است که از پراکنده کردن ماده غلیظ کننده در روغن پایه به دست میاید و در اکثر موارد به منظور ایجاد و تقویت بعضی از خواص به آن مواد افزودنی می افزایند. مشخصات و کیفیت گریس به نوع و مقدار ماده غلیظ کننده مواد افزودنی مشخصات روغن پایه و همچنین فرایند تولید ان بستگی دارد. ماده غلیظ کننده مهم ترین عامل پایداری در برابر آب پایداری در دمای بالا و حفظ کیفیت در مدت زمان مصرف و هنگام انبار داری گریس است. گریس ها مشابه روغن ها برای به حداقل رساندن اصطکاک و سایش بین سطوح متحرک کاربرد دارند. در مواردی که روانساز باید به عنوان مانعی برای جلوگیری از ورود ذارات خارجی عمل کند یا موقعیت حرکت بین سطوح متحرک کاربرد دارند. در مواردی که روانساز باید به عنوان مانعی برای جلوگیری از ورود ذارات خارجی عمل کند یا موقعیت حرکت بین دو سطوح به گونه ای است که به روانساز نیمه جامد نباز است باید از گریس استفاده شود. در مقایسه گریس ها با روغن های روانکار مشخص میشود که هر کدام از این دو نوع روان کننده به لحاظ ساختار ویژه خود کاربرد های خاصی دارند . مهم ترین ویژگی گریس ها استفاده از آنها به عنوان روانکار مناسب در نقاط غیر قایل دسترس دستگاه های صنعتی است . از طرفی ماشین آلاتی که با گریس روانکاری میشوند طراحی ساده تر داشته و در نتیجه به تعمیر و نگهداری نیاز دارند . همچنین از گریس ها میتوان در آب بندی دستگاه ها استفاده کرد. گریس ها را بر اساس نوع روغن پایه {معدنی سینتتیک گیاهی } و نوع ماده غلیظ کننده { صابون های فلزی پلیمر ها و مواد معدنی } دسته بندی میکنند.
درجه بندی گریس ها
از نظر قوام و سفتی گریس ها نیز مانند روغن ها با درجاتی مشخص میشوند. این درجات به درجات NLGl یا نفوذ پذیری معروف هستند و با اعدادی از سه نفر ۰۰۰ تا {۶} طبقه بندی میشوند . سفت ترین گریس ها با درجه NLGl6 و روان ترین آنها با درجه NLGl 000 بر اساس آزمایش نفوذ پذیری گریس کار کرده مشخص میشوند. درجه بندی گریس ها بر مبنای قوام آن ها از جانب انستیتوی ملی گریس های روانکار {آمریکا} { NationalLubricatingGrease lnstitute} انجام میشود. درجه بندی NLGl بر مبنای آزمون نفوذ پذیری مطابق با استاندارد های : { DlN51818ASTM D_217ASTM D-2665} در صفحه بعد آورده شده است.
